:: مهدویت پورتال جامع مهدویت :: بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود(عج) استان همدان

مهدویت

مهدویت، موعود باوری به معنای اعتقاد به یک نجات‌بخش است که در آخرالزمان برای نجات و رهایی انسان‌ها و برقراری صلح و عدالت خواهد آمد. اعتقاد به منجی، در ادیان و ملل و اقوام مختلف و با آیین‌ها و فرهنگ‌های کاملاً متفاوت وجود دارد و در آنها منجی موعود و نجات‌بخش به اَشکال و صور گوناگون و متنوعی مطرح شده است. در میان این گروه‌ها، شیعه به ظهور حضرت مهدی(ع) معتقد است.

درباره امام زمان، مسائل فراوانی وجود دارد که برای ما معتقدان به قدرت برتر الهی و اراده پروردگار که هر چیزی را محقّق می سازد، هیچ مشکلی نیست. ولی برخی به شبهه و تردید و گاهی به حالت انکار می افتند. این که چگونه ممکن است فردی بیش از هزار سال عمر کند، یکی از این هاست. این که چگونه زندگی پنهان دارد که کسی بر او دسترسی ندارد و از جای او آگاه نیست، مسئله دیگری است.

این که کی ظهور خواهد کرد؟ اکنون کجاست؟ چگونه زندگی می کند؟ هنگام ظهور، چگونه بر قدرت های بزرگ جهان پیروز می شود و حکومت واحد جهانی تشکیل می دهد؟ سلاح او در مبارزه با سلطه های جهانی چیست؟ از چه کسانی در اداره جهان استفاده می کند؟ برنامه دولت و حکومتش چیست؟ و... سؤال هایی از این نمونه، برای برخی ابهام پیش می آورد و بدون تحقیق در این مسئله که مستندات فراوان دارد، به «تردید»، گاهی هم به «انکار» روی می آورند و طول کشیدن دوران غیبت را برنمی تابند.

این نکته در روایات هم پیش گویی شده است. امام صادق(ع) می فرماید: «دوران غیبت قائم، آن چنان به درازا خواهد کشید تا حق، در خلوص خود رخ بنماید و ایمان های ناخالص از خالص جدا شود.»(5)

از امام علی(ع) نیز روایت شده است: «لا یثبت علی امامته الا من قوی یقینه و صحّت معرفته؛(6) بر امامت و عقیده به او استوار نمی ماند، مگر کسی که یقین او قوی و معرفتش درست باشد.»

ثبات عقیده و پایداری بر این ایمان، در سایه افزایش «معرفت» تحقّق می پذیرد. کسانی هم که دچار تردید و انحراف می شوند، به سبب بی بصیرتی و ضعف در «امام شناسی» است.

لقب هایی که امامان معصوم دارند هر کدام بُعدی از شخصیت و فضایل آنان را نشان می دهد و از واقعیت خصال و زندگی آنان گرفته شده است. از این رو آشنایی با این القاب و مفاهیم آن ها کمک می کند تا در «امام شناسی» بصیرتر شویم. برخی از القاب آن موعودِ منتظر چنین است:

«حجّت»: او معروف به حجة بن الحسن است. هر یک از امامان بزرگوار از سوی خدا حجّت و برهان به شمار می روند و گفتار و رفتار آنان برای ما حجّت است. آن حضرت، حجّت دوازدهم است و معرفت و اطاعت او به عنوان «حجّةالله» بر پیروان لازم است.

«قائم»: این لقب، برگرفته از جنبه قیام او برای برپایی حکومت جهانی است. احترام منتظران به آن حضرت هنگام شنیدن این لقب، نشانه آن است که وقتی با شنیدن نامش برمی خیزند، وقتی بیاید در کنارش قیام می کنند و مطیع فرمان اویند. او قیام کننده به عدل است، تا جهانی را به قیام حق طلبانه وادارد.

«بقیةاللّه»: یعنی آن که خدا او را برای هدایت مردم و اصلاح جهان، از دودمان پیامبر باقی گذاشته است. او ذخیره الهی و یادگاری از خط نورانی امامان است.

«صاحب الأمر»: او صاحب فرمان و عهده دار امامت است و امر امامت امت در اختیار اوست.

«صاحب الزّمان»: او صاحب زمان و پیشوای دوران است. هر عصر و زمانی پیشوایی الهی سرپرست مردم است؛ او اکنون چنین منصبی دارد.

«مهدی»: او هدایت شده از سوی خداست، هم هادی است، هم مهدی.

«منصور»: یاری شده، هم یاری خداوند و هم نصرت مؤمنان و منتظران راستین با اوست. او طبق روایات، «منصور به رعب» است و رعبی از او در دل های ظالمان و مستکبران می افتد که زمینه ساز پیروزی اوست. «این المنصور علی من اعتدی علیه...» در دعای ندبه هم آمده است.

«ولی عصر»: در هر دوره ای یک «ولی» از سوی خدا بر مردم ولایت دارد. امام، ولی خدا بر بندگان است. ولی و سرپرست و عهده دار امور در این دوران، وجود مبارک اوست.

«وارث»: وعده الهی است که بندگان صالح خدا زمین را به میراث می برند. وراثت مستضعفان بر جهان، نوید خدا در کتاب های آسمانی است. او وارث دین پیامبر و وارث خط سرخ شهادت و نگهبان میراث توحیدی، راه و مرام و دعوت همه انبیای الهی است.

«ثائر»: انقلابی، قیام کننده (ثوره: انقلاب و نهضت). آن پیشوای انقلابی، خون خواه شهیدان است. هم برانگیخته است، هم برانگیزاننده.

«منتقم»: انتقام گیرنده. او انتقام جبهه مظلوم حق را از بیدادگران خواهد گرفت. در دعای ندبه، جمله «این الطالب بذحول الأنبیاء و ابناء الأنبیاء، این الطالب بدم المقتول بکربلا» اشاره به این نکته است. در دعای شریف ندبه، اوصاف متعدد و لقب های گوناگونی برای آن حضرت آمده، که هر کدام به نکته ای از معارف مهدوی درباره امام غایب اشاره می کند.

آخرین ویرایش
در 1399/5/9 11:53